دانه‌ی انجیر معابد

این نوشته نمی‌تواند یک نقد سینمایی باشد چراکه با شبه‌فیلمی مواجهیم که ناچیز هم نیست بلکه هیچی ندار است. مردی به نام ایمان در دادسرا پست جدیدی گرفته است، کدام دادسرا؟ کدام ارگان؟ کدام حکم اعدام صادرکردن؟ از محل کار او یک راهرو نشان داده می‌شود و یک مافوق احمق که وقتی ایمان اسلحه‌اش را گم می‌کند، به جای زندانی و بازخواست او یک اسلحه دیگر به او می‌دهد! ایمان دو دختر دارد که با شغل پدر مخالفت دارند. در اعتراض به شغل پدر هر دو دختر دیالوگ‌های پوسیده‌ای می‌گویند، فضای چند خیابان که به طور مصنوعی از سوی اینترنشنال سعی می‌شود شلوغ جلوه داده شود، حتی با وجود دیالوگ‌های پوسیده این دو دختر و پدری که ۲۱ سال است در نظام کار می‌کند و به راحتی اسلحه در دسترس اوست، قصه راه نمی‌افتد. در نیمه اول فیلم صدف تیر ساچمه‌ای می‌خورد و بعد ناگهان از فیلم کنار گذاشته می‌شود و ماجرای گم شدن اسلحه پیش می‌آید. پدری که او را آرام دیده‌ایم یک باره تبدیل به یک پدر عصبانی و عصیانگر می‌شود تا جایی که همسر و دخترش را در انباری یک باغ به صورت انفرادی زندانی می‌کند، این تغییر شخصیت پدر حاصل چه فرایند دراماتیکی است؟ حتی مادر که اعتقادات مذهبی دارد و حمایتگر همسرش است، در سکانس‌های آخر تغییر موضع می‌دهد، فارغ از یک تمهید منطقی روی فرایند تغییرات ایدئولوژیک! از چنین اثری آشفته و حیران که نمی‌داند قرار است چه بگوید، نمی‌شود انتظار خاصی داشت، حتی نه یک پلان درست دارد و نه بازی‌های در حد و اندازه.